Sessizliklerim

Sessizlik anlarımdı penceresiz manzaraları izlediğim zamanlar, beni ben yapan, duygularımı alıp götüren şey sesizlikti. Yalnızca şarkılarda, içki de, aşkta aramadım huzuru. Zaten Aşk huzur değildir. Koskocaman pembe bir
pamuk şekerdir, bilinmedik zamanlarda ansızın kurulan bir karnavaldır. Ama gün ışığında serin bir sabahı dinlemek, denizin sesiyle kendinden geçmek, buz gibi bir şelalenin sesinden notalar duymak!!!
Asıl sessizlik budur….

Ben susuyorum artık! Gözlerim, ellerim, yüzüm, hücrelerim, kalbim ve neyim varsa susuşuyoruz. Kendi aramızda Tıp oynar gibi susuyoruz. Aşkın ve aldanışların esaretini yaşamak istemiyoruz. İstifa ediyoruz.
Her köşe başında bir gözyaşı bulmaya son…

Beklemek ve umut etmekten başka, sevgi vermek ve karşılığını alamamanın kördüğümünden vazgeçiyorum. Artık yalnızca kendimim, kendim ve kendi iç acılarım toplamım var bir tek!

O da bana yeter

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s